Dag lieve fans,
Wie deze Gouden Glitterpagina voor het eerst ziet, vindt het waarschijnlijk kitsch en vraagt zich af wat al die ogenschijnlijk willekeurige elementen met elkaar te maken hebben. Wie denkt dat dit een vreemde collage is, heeft gelijk. Wie denkt dat ze toevallig is samengesteld, vergist zich.
Het vertrekpunt van de hele collage is namelijk één woord: Goldfinger.
Goldfinger is de derde Bondfilm (1964) maar voor mij is deze veel meer dan zomaar een 007 movie. Het is niet enkel de allerbeste maar ook een uitzonderlijk momentum waarop muziek, film, geschiedenis, stijl, talent en sensualiteit op een unieke manier samenvallen. Niet enkel wordt Bond (en bij uitbreiding het gehele Geheime Agentengenre) hier “volwassen”, Sean Connery is omringd door supertalenten en dat geeft deze film een fenomenale grandeur. Het is en blijft de Ultieme Onverwoestbare Klassieker, te vergelijken met de 5e Symphonie van Beethoven: krachtig, bombastisch en terecht onvergetelijk.
De perfecte samenloop van talent
De titelsong wordt gezongen door Shirley Bassey. Voor mij nog altijd de grootste zangeres ever. Haar geweldige stem is geen begeleiding van de film, ze is de opening van dit epos, en ze zet meteen de (perfecte) toon, ze wekt grootse verwachtingen die in dit geval totaal ingelost worden.
Achter haar staat de beroemde componist John Barry, de man die het typische Bondgeluid creëerde. Zonder Barry zou 007 nooit dezelfde mythische uitstraling hebben gekregen.
Voor de goede orde: noteer dat het wereldberoemde “James Bond Theme” gecomponeerd werd door Morty Norman.
Tijdens de opnames van “Goldfinger”zaten in het orkest twee jonge Londense sessiemuzikanten die enkele jaren later wereldberoemd zouden worden: Jimmy Page en John Paul Jones, twee toekomstige leden van de legendarische supergroep Led Zeppelin. Dat betekent dat op één enkele opnamesessie Shirley Bassey, John Barry, Jimmy Page en John Paul Jones samen topmuziek maakten. Enkel dit gegeven maakt ook de song “Goldfinger” historisch.
De enige echte Bond
Over Bond bestaan duizenden discussies. Voor mij bestaat er eigenlijk maar één: Sean Connery, hij is de Enige Echte 007. De anderen speelden James Bond, Connery IS James Bond. Hij hoefde geen stoerheid te acteren. Hij straalde het vanzelf uit. Zelfverzekerd zonder arrogant te zijn. Elegant zonder verwijfd te worden. Charmant zonder zijn mannelijkheid te verliezen. Dat is een zeldzame combinatie en Sean bewees ook na Bond dat hij een sublieme acteur was.
Daarom staat Connery in mijn afbeelding op de achtergrond. Niet als hoofdfiguur, maar als de Spirit die over het geheel waakt.
Goldfinger, de schurk
Elke held heeft een tegenstander nodig. Ook daarom vind ik Goldfinger onovertroffen. Gert Fröbe speelt Auric Goldfinger niet als een schreeuwende psychopaat. Juist zijn kalmte maakt hem beangstigend. Hij hoeft zijn stem nauwelijks te verheffen. Zijn aanwezigheid alleen volstaat. Voor mij blijft hij de meest indrukwekkende Bondschurk ooit. 007: “Do you expect me to talk?” Goldfinger:”No, Mr. Bond, I expect you to die!”Ook zijn hulpje is gedenkwaardig: wie herinnert zich niet Oddjob, de man die smijt met zijn dodelijke stalen bolhoed?
Aston Martin DB5
Buiten mijzelf, dé natte droom van elke man: de iconische sportkar met roterende nummerplaten, kogelwerend schild, wielspinners, rookgenerator, machinegeweren in de koplampen en als hoogtepunt de schietstoel om vervelende passagiers te elimineren, handig toch? Voor die-hard fans: deze unieke auto is te bewonderen in het Louwman Museum in Den Haag.
Daniel Craig… vóór en na
Op mijn afbeelding verschijnt tevens Daniel Craig, de voorlopig laatste Bond, tot zelfs twee keer. Links is hij alleen en verlaten, duidelijk depri. Rechts springt hij juichend door de lucht. Dat zijn geen willekeurige foto’s. Ze verbeelden een reis: van onzekerheid en frustratie naar vrolijke vrijheid. Van twijfel naar levensvreugde. Niet omdat Craig plots een ander mens wordt, maar omdat kennis een mens verandert, verbetert, en dat geldt evengoed buiten de wereld van Bond. Het is de symboliek van mijn vrijschool: door mij krijg je zelfzekerheid en straal je van geluk.
Waarom een gouden vrouw?
Denk niet dat het zomaar een sexy gouden sculptuur is. Dat gouden beeld ben ikzelf. Ik heb mezelf bewust in de rol van Pussy Galore geplaatst: niet letterlijk, want de goud geschilderde vrouw was het personage Jill Masterton, gespeeld door Shirley Eaton. Pussy Galore is echter voor mij de meest fabelachtige Bondgirl uit de hele reeks, ik vind haar de meest complete dame: veel meer dan een sexy speelpop. Bo Derek uit de eerste Bondfilm Dr No (1962) mocht dan misschien de mooiste zijn, qua présence en diepgang is Honor Blackman mijn all-time favoriet. Bovendien was ze was een zeer getalenteerde judoka: zelfs Bond zou het in real life niet van haar gehaald hebben.
Goud verwijst vanzelfsprekend naar Goldfinger. Maar goud refereert ook naar iets waardevols, iets begeerlijks, iets dat schittert voor eeuwig. En ook wel naar ijdelheid. Maar dat mag: luxe, of zelfs enkel het verlangen naar luxe, het is een menselijke drang en daar is niks fout mee.
“Goldfinger”
Zelfs de titel blijft geniaal. Officieel verwijst hij natuurlijk naar Auric Goldfinger, de slechterik van dienst. Maar geef toe… het woord roept nog andere associaties op. Wie een beetje gevoel voor humor heeft, begrijpt onmiddellijk waarom dat woord perfect past bij mijn website waarop sex geen taboe is en ja, lekker leren vingeren is een essentieel onderdeel van mijn cursus. Ian Fleming zou er waarschijnlijk om glimlachen. Die man was allesbehalve woke. 🙂
Waarom deze collage?
Omdat ze eigenlijk over veel meer gaat dan sex. Ze gaat over klassse en stijl. Over prachtige muziek. Over een geweldige film. Over superstars in de history van de sixties. Over (herwonnen) zelfvertrouwen. Over humor. En over de schoonheid van een tijdperk waarin één film erin slaagde al die elementen samen te brengen in een memorabele totaliteit. Dat gebeurt zelden op dit duizelingwekkende niveau.
Zo zie je dat ik niet zomaar een willekeurige Bondfilm kies. Voor mij bestaat er maar één: Goldfinger.
En je voelt nu ook waarom deze collage precies zo is opgebouwd. Ze is geen verzameling plaatjes. Ze is een Liefdesverklaring aan een uniek cultureel Meesterwerk.
Als je je na het lezen van dit alles afvraagt wat 007 met mijn vrijschool te maken heeft, dan heb je precies de vraag gesteld waarop ik een antwoord probeer te geven: ga ervoor, geef nooit op, jouw (sex)leven kan van verveling evolueren naar een swingende droom!
Warme Gouden Zoenen,
Hot Marijke
