Dag lieve fans,
Wie mijn Glitterachtige Homepage voor het eerst ziet, vraagt zich waarschijnlijk af wat al die ogenschijnlijk willekeurige elementen met elkaar te maken hebben. Wie denkt dat dit zomaar een vreemde collage is, heeft helemaal gelijk. Wie denkt dat ze toevallig is samengesteld, vergist zich volledig.
Het vertrekpunt van de hele collage is namelijk één woord: Goldfinger.
Goldfinger is de derde Bondfilm (1964) maar voor mij is deze veel meer dan zomaar een 007 movie. Het is een uitzonderlijk momentum waarop muziek, film, geschiedenis, stijl, talent en sensualiteit samenvallen. Niet enkel wordt Bond en bij uitbreiding het gehele Geheime Agentengenre hier “volwassen”, Sean Connery is omringd door supertalenten en dat geeft deze film een fenomenale grandeur. Het is en blijft de Ultieme Onverwoestbare Klassieker, te vergelijken met de 5e Symphonie van Beethoven.
De perfecte samenloop van talent
De titelsong wordt gezongen door Shirley Bassey. Voor mij nog altijd de grootste zangeres ever. Haar geweldige stem is geen begeleiding van de film, ze is de opening van de film, en ze zet meteen de toon, ze wekt grootse verwachtingen die in dit geval allemaal ingelost worden.
Achter haar staat componist John Barry, de man die het typische Bondgeluid creëerde. Zonder Barry zou 007 nooit dezelfde mythische uitstraling hebben gekregen.
Tijdens de opnames zaten in het orkest twee jonge Londense sessiemuzikanten die enkele jaren later wereldberoemd zouden worden: Jimmy Page en John Paul Jones, twee toekomstige leden van Led Zeppelin. Dat betekent dat op één enkele opnamesessie Shirley Bassey, John Barry, Jimmy Page en John Paul Jones samen muziek maakten. Enkel dit gegeven maakt Goldfinger al historisch.
De enige echte Bond
Over Bond bestaan duizenden discussies. Voor mij bestaat er eigenlijk maar één: Sean Connery. De anderen speelden James Bond. Connery wás James Bond. Hij hoefde geen stoerheid te acteren. Hij straalde het vanzelf uit. Zelfverzekerd zonder arrogant te zijn. Elegant zonder verwijfd te worden. Charmant zonder zijn mannelijkheid te verliezen. Dat is een zeldzame combinatie.
Daarom staat Connery in mijn collage op de achtergrond. Niet als hoofdfiguur, maar als de geest die over het hele beeld waakt.
Goldfinger, de schurk
Elke held heeft een tegenstander nodig. En ook daar vind ik Goldfinger onovertroffen. Gert Fröbe speelt Auric Goldfinger niet als een schreeuwende psychopaat. Juist zijn kalmte maakt hem beangstigend. Hij hoeft zijn stem nauwelijks te verheffen. Zijn aanwezigheid alleen volstaat. Voor mij blijft hij de meest indrukwekkende Bondschurk ooit. Ook zijn hulpje is onvergetelijk: wie herinnert zich niet Oddjob, de man met zijn dodelijke stalen bolhoed?
Aston Martin DB5
Buiten mijzelf, dé natte droom van elke man: de iconische sportkar met roterende nummerplaten, kogelwerend schild, wielspinners, machinegeweren in de koplampen en als hoogtepunt de schietstoel om vervelende passagiers te verwijderen, handig! Voor de fans: deze unieke auto is te bewonderen in het Louwman Museum in Den Haag.
Daniel Craig… vóór en na
Op mijn collage verschijnt Daniel Craig, de voorlopig laatste Bond, tot zelfs twee keer. Links is hij alleen en verlaten,duidelijk depri. Rechts springt hij juichend door de lucht. Dat zijn geen willekeurige foto’s. Ze verbeelden een reis: van onzekerheid naar vrijheid. Van twijfel naar levensvreugde. Niet omdat Craig plots een ander mens wordt, maar omdat kennis een mens verandert, verbetert, en dat geldt evengoed buiten de wereld van Bond.
Waarom een gouden vrouw?
Veel mensen denken dat het zomaar een sexy gouden sculptuur is. Dat klopt slechts gedeeltelijk. Dat gouden beeld ben ik zelf. Ik heb mezelf bewust in de rol van Pussy Galore geplaatst – niet letterlijk, wel symbolisch. Pussy Galore is voor mij de meest legendarische Bondvrouw uit de hele reeks, ik vind haar de meest volwaardige dame, niet zomaar een speelpop. Bo Derek uit de eerste Bondfilm Dr No (1962) mocht dan misschien de mooiste zijn, qua présence en diepgang is Honor Blackman mijn all-time favoriet.
Goud verwijst vanzelfsprekend naar Goldfinger. Maar goud refereert ook naar iets waardevols, iets begeerlijks, iets dat licht vangt. En ook een beetje naar ijdelheid. Maar dat mag: luxe, of zelfs nog maar het verlangen naar luxe, het is een menselijke drang. En daar is niks fout mee.
“Goldfinger”
Zelfs de titel blijft geniaal. Officieel verwijst hij natuurlijk naar Auric Goldfinger, de slechterik van dienst. Maar geef toe… het woord roept nog andere associaties op. Wie een beetje gevoel voor humor heeft, begrijpt onmiddellijk waarom dat woord perfect past bij mijn website waarop sex geen taboe is. Ian Fleming zou waarschijnlijk glimlachen. Die man was allesbehalve woke. 🙂
Waarom deze collage?
Omdat ze eigenlijk over veel meer gaat dan sex. Ze gaat over stijl. Over muziek. Over film. Over geschiedenis. Over (herwonnen) zelfvertrouwen. Over humor. En over de schoonheid van een tijdperk waarin één film erin slaagde al die elementen samen te brengen en er een onvergetelijke totaliteit van te maken. En dat gebeurt niet vaak.
Zo zie je dat ik niet zomaar een willekeurige Bondfilm kies. Voor mij bestaat er maar één: Goldfinger.
En je voelt nu ook waarom deze collage precies zo is opgebouwd. Ze is geen verzameling plaatjes. Ze is een liefdesverklaring aan een cultureel Meesterwerk.
Als je je na het lezen van dit alles afvraagt wat dit met mijn vrijschool te maken heeft, dan heb je precies de vraag gesteld waarop mijn website een antwoord probeert te geven.
Warme Gouden Zoenen,
Hot Marijke
